داده های شما دزدیده می شود 😳 ردیابی هر آپلود فایل (روش پنهان)

قبل از تماشای هر چیزی خط مشی را بنویسید

نظارت بدون خط‌مشی مکتوب به این معناست که چگونه یک مدیر به جای حل یک اختلاف، به یک اختلاف ختم می‌شود. این خط‌مشی را در یک صفحه نگه دارید: ماشین‌های شرکت، داده‌های شرکت، آنچه ثبت شده است، چه کسی می‌تواند گزارش‌ها را بخواند، و مدت زمان نگهداری آنها.

به کارکنان - در جلسه و به صورت مکتوب - قبل از شروع ثبت‌نام، نه پس از اولین حادثه، بگویید و خط‌مشی امضا شده را با فایل‌های گزارش حفظ کنید. اگر گزارشی مورد سوال قرار گرفت، این خط مشی پاسخ شماست.

ردیابی فایل پایانی را روشن کنید

نقطه پایانی تنها لایه ای است که خود فایل را می بیند. پلتفرم های مدیریت نقطه پایانی در کلاس DLP می توانند عملیات فایل را ضبط کنند: کدام فایل، توسط کدام کاربر آپلود شده، در چه زمانی، به کدام مقصد. این رکورد تفاوت بین "2 گیگابایت از این رایانه شخصی باقی مانده است" و "لیست قیمت از این رایانه خارج شده است".

تأیید کنید که یک عامل بر روی هر رایانه شخصی که قصد پوشش آن را دارید نصب شده است و گزارش می دهد - رایانه بدون عامل برای کل این لایه نامرئی است. ردیابی فایل یا ممیزی فعالیت فایل را برای آپلودها، پوشه های همگام سازی ابری و رسانه های قابل جابجایی فعال کنید.

سوابق را به کنسول مرکزی یا یک پوشه گزارش محافظت شده ارسال کنید، نه تنها به خود رایانه - گزارش‌های موجود در دستگاه تحت بررسی را می‌توان از آن دستگاه حذف کرد.

گزارش فایروال ویندوز را روشن کنید

هر رایانه شخصی ویندوز از قبل دارای یک گزارش اتصال است که منتظر فعال شدن است. گزارش فایروال نام فایل‌ها را نمی‌آورد، اما ثابت می‌کند که رایانه شخصی با کدام آدرس‌های خارجی صحبت کرده است، روی کدام پورت‌ها و چه زمانی - شواهد تأییدکننده همه چیز.

در فایروال Windows Defender with Advanced Security، مشخصات نمایه را باز کنید و Logging را تنظیم کنید تا اتصالات موفق را ضبط کند. یا آن را از یک Command Prompt بالا تنظیم کنید:

netsh advfirewall set allprofiles logging logallowedconnections enable

The log lands here — raise its size limit so a busy week does not overwrite the evidence:

%systemroot%\system32\LogFiles\Firewall\pfirewall.log

DNS و رکوردهای پراکسی را در دروازه جمع آوری کنید

پیش از اینکه رایانه در هر جایی آپلود کند، از DNS آدرس می‌پرسد - و این سؤال ثبت می‌شود. اگر ترافیک وب شما از طریق یک پروکسی یا روتر ورود به سیستم عبور می کند، نام میزبان و تعداد بایت هر جلسه آپلود را نیز دریافت می کنید.

گزارش پرس و جو را در سرور DNS خود فعال کنید یا از روتر یا فایروال استفاده کنید که درخواست های DNS را در هر دستگاه ضبط می کند. اگر پروکسی وب را اجرا می‌کنید، تأیید کنید که بایت‌های ارسال شده به ازای هر میزبان را ثبت می‌کند — حجم آپلود بر اساس مقصد، مفیدترین شماره هشدار شماست.

در ابتدا مقاصد آپلود را به صورت هفتگی مرور کنید: فضای ذخیره سازی ابری، سایت های اشتراک گذاری فایل و ایمیل وب باید یک لیست کوتاه و قابل توضیح باشد.

تنظیم یک هشدار که واقعا مهم است

ثبت همه چیز و هشدار دادن در مورد هیچ چیز یک کابینت بایگانی است، نه یک سیستم ساعت. یک هشدار خوب، پنجاه هشدار نادیده گرفته شده را شکست می دهد.

هشدار در مورد آپلودهای بزرگ به مقصدهای خارج از لیست تأیید شده شما - سخاوتمندانه شروع کنید و همانطور که عادی دفتر خود را یاد می گیرید، آن را تنظیم کنید. منتظر هشدارهای کاذب باشید: پشتیبان‌گیری‌های ابری، آپلود دوربین‌های مداربسته و تماس‌های ویدیویی همگی داده‌های واقعی را به بیرون هدایت می‌کنند، بنابراین قبل از اینکه هر هشداری را موردی قرار دهید، امضاهای عادی را یاد بگیرید.

هر هشدار را با یک دلیل نوشته شده یک خطی ببندید. یک هشدار بدون نتیجه ثبت شده به هیچ کس چیزی نمی آموزد.

مثل یک حسابرس، نه جاسوس

هدف این سیستم این است که داده‌ها از جابجایی متوقف شوند - نه اینکه شما یک پرونده برای همکاران خود بسازید. روال را خسته کننده، منظم و مستند نگه دارید.

لایه ها را قبل از نتیجه گیری مقایسه کنید: رکورد فایل نقطه پایانی، مقصد فایروال و نام DNS همگی باید داستان یکسانی را بیان کنند. یک خط ورود یک سوال است، نه یک حکم - با کاربر صحبت کنید، دلیل کاری را بررسی کنید و آنچه را که پیدا کردید بنویسید.

این خط‌مشی را هر چند ماه یکبار دوباره بررسی کنید: ابزارهای جدید، سرویس‌های ابری جدید، کارکنان جدید - فهرست تماشا باید با دفتری که در واقع دارید مطابقت داشته باشد.