Zainstaluj serwer Ubuntu na VMware ESXi

Pobierz obraz ISO i prześlij go do magazynu danych

Potrzebujesz dwóch rzeczy: hosta ESXi, do którego możesz się zalogować, oraz obrazu ISO serwera Ubuntu pobranego z ubuntu.com. Wybierz aktualną wersję LTS — wersje z długoterminowym wsparciem otrzymują lata aktualizacji i są tym, co zakłada prawie każdy przewodnik. Następnie prześlij obraz ISO do hosta, zanim cokolwiek utworzysz: w kliencie sieciowym ESXi otwórz Pamięć, wybierz magazyn danych z naprawdę wolną przestrzenią, otwórz przeglądarkę magazynu danych i użyj opcji Prześlij. Maszyna wirtualna uruchomi się z tego pliku.

Zdecyduj teraz o podstawach: jasna nazwa maszyny wirtualnej, ilość zajmowanego dysku i to, czy pobiera adres z DHCP, czy ze stałego adresu statycznego. Udokumentowane wymagania minimalne Ubuntu są niewielkie — około 1,5 GB pamięci RAM uruchamia instalator — ale serwer, którego faktycznie planujesz używać, zasługuje na co najmniej 2 do 4 GB pamięci RAM i 25 GB lub więcej dysku. Możesz później powiększyć dysk wirtualny; kurczenie się to bolesny kierunek.

Utwórz maszynę wirtualną z odpowiednimi ustawieniami

W kliencie sieciowym ESXi wybierz Utwórz/Zarejestruj maszynę wirtualną, a następnie Utwórz nową maszynę wirtualną. Wybory, które mają znaczenie:

Nazwa i system operacyjny gościa: nadaj maszynie wirtualnej nazwę opisującą jej zadanie i wybierz rodzinę systemów gościa Linux, wersję Ubuntu Linux (64-bit) — ESXi używa tej nazwy do wybierania rozsądnych ustawień domyślnych. Pamięć: magazyn danych, do którego przesłano obraz ISO. Procesor i pamięć: 2 procesory wirtualne i 4 GB RAM to wygodny punkt wyjścia dla serwera testowego lub małego serwera usługowego. Dysk twardy: 25 GB lub więcej; Alokacja cienka jest odpowiednia dla laboratorium, a zabezpieczona gruba rezerwa miejsca z przodu. Karta sieciowa: wybierz VMXNET 3 — Ubuntu dostarcza sterownik w jądrze, więc sieć działa już podczas samej instalacji.

Napęd CD/DVD: skieruj go na przesłany plik ISO (plik ISO magazynu danych) i upewnij się, że opcja Połącz przy włączeniu jest zaznaczona. Pozostaw domyślne oprogramowanie sprzętowe, czyli EFI w bieżących wersjach — Ubuntu w pełni obsługuje EFI i Secure Boot, więc nie ma nic do zmiany.

Uruchom i wyczyść ekrany języka i klawiatury

Włącz maszynę wirtualną i otwórz jej konsolę. W menu startowym znajduje się opcja Wypróbuj lub zainstaluj serwer Ubuntu — wybierz tę opcję i naciśnij klawisz Enter (po krótkim oczekiwaniu nastąpi również samodzielna kontynuacja). Instalator najpierw przeprowadza szybkie wykrywanie sprzętu, a następnie na ekranie powitalnym pojawia się pytanie o język. Wybierz i naciśnij Kontynuuj.

Następny jest ekran układu klawiatury. Poświęć dziesięć sekund na wybranie odpowiedniego układu i przetestuj kilka kluczy w dostarczonym pudełku.

Wybierz typ instalacji i ustaw sieć

Obecne wersje oferują dwa rodzaje ekranów instalacji: Ubuntu Server — standardowa instalacja ze zwykłym zestawem narzędzi administracyjnych — i Ubuntu Server (zminimalizowany) — mniejsza instalacja przeznaczona do zautomatyzowanych wdrożeń w stylu chmury. W przypadku pierwszego serwera lub maszyny uczącej się wybierz zwykły serwer Ubuntu; zminimalizowane pomija narzędzia codziennego użytku, których się spodziewasz, a dodawanie ich jedno po drugim kosztuje więcej czasu niż oszczędza.

Na ekranie połączeń sieciowych widoczna jest wirtualna karta sieciowa (jest ona wyświetlana jako ens160). Domyślnie pyta DHCP o adres, a w przypadku większości instalacji w domu i laboratorium to wszystko, czego potrzebujesz — zanotuj otrzymany adres, ponieważ to właśnie tam dotrzesz do serwera. Jeśli ten serwer musi zawsze znajdować się pod tym samym adresem – a zazwyczaj prawdziwe serwery muszą – wybierz adapter, wybierz opcję Edytuj IPv4, przejdź do Ręcznie i wypełnij cztery pola: podsieć w formularzu CIDR, na przykład 192.168.1.0/24, adres nadawany temu serwerowi, na przykład 192.168.1.50, bramę i nazwę serwery. Wybierz adres w swojej sieci, ale poza zakresem przydzielanym przez router przez DHCP, aby nigdy nie kolidowały ze sobą.

Ekran proxy może pozostać pusty, chyba że Twoja sieć wymusza ruch przez serwer proxy. Ekran lustrzany wybiera najbliższe archiwum Ubuntu i testuje je — zaakceptuj oferowane przez nie domyślne.

Pamięć masowa — układ z przewodnikiem za pomocą LVM

Na ekranie konfiguracji pamięci masowej dostępna jest opcja Użyj całego dysku. Ponieważ jest to zupełnie nowy dysk wirtualny, jest to właściwy wybór — nie ma na nim niczego, co wymagałoby ochrony. Opcja Skonfiguruj ten dysk jako grupę LVM jest domyślnie zaznaczona, a pozostawienie jej zaznaczonej jest rozsądną opcją domyślną dla większości ludzi: LVM to warstwa pomiędzy dyskiem a systemami plików, która znacznie ułatwia późniejsze powiększanie pamięci.

Naciśnij Gotowe, a instalator wyświetli ekran przeglądu konfiguracji pamięci masowej — partycje, które za chwilę utworzy, w tym małą partycję EFI i główny wolumin LVM. Przeczytaj, a potem potwierdź. Ostatnie ostrzeżenie pyta jeszcze raz, ponieważ następny krok zapisuje na dysk; na świeżym dysku wirtualnym, który jest dokładnie tym, czego chcesz.

Konfiguracja profilu i pole wyboru OpenSSH

Na ekranie konfiguracji profilu zostaniesz poproszony o podanie imienia i nazwiska, nazwy serwera (nazwy hosta, którą będą widzieć inne komputery), nazwy użytkownika i hasła. Ten pierwszy użytkownik jest administratorem — może używać sudo do zadań systemowych. Wybierz hasło, które będziesz pamiętać w przyszłym miesiącu; wpiszesz go przy pierwszym logowaniu.

Następnie pojawia się ekran konfiguracji SSH i najbardziej przydatny haczyk w całej instalacji: Zainstaluj serwer OpenSSH. Opcja nie jest domyślnie zaznaczona — zaznacz ją. Serwer nie ma pulpitu ani przeglądarki; po instalacji będziesz zarządzał nim prawie całkowicie przez SSH z własnego komputera, a instalacja serwera SSH oszczędza ci późniejszej podróży z konsolą. Na ekranie pojawia się także możliwość zaimportowania klucza SSH z GitHuba lub Launchpada — początkujący może to pominąć i skorzystać z logowania za pomocą hasła.

Ostatni ekran wyboru zawiera listę wyróżnionych snapów serwerów — popularnych aplikacji serwerowych oferowanych jako dodatki dostępne za jednym kliknięciem. Pozostaw je wszystkie niezaznaczone. Czysty system podstawowy jest właściwym punktem wyjścia; wszystko, czego potrzebujesz, można zainstalować później, celowo.

Zakończ instalację i uruchom ponownie w czysty sposób

Instalator kopiuje teraz system i pokazuje jego postęp. Ten etap zajmuje trochę czasu na współdzielonym hoście — ekran powolnego postępu jest normalnym zjawiskiem, a widok dziennika pokazuje, że nadal działa. Po zakończeniu wybierz opcję Uruchom ponownie teraz.

Pierwsze logowanie — sprawdź, zaktualizuj i przenieś do SSH

Zaloguj się na konsoli, podając nazwę użytkownika i hasło ze swojego profilu. Najpierw sprawdź adres, którego faktycznie używa serwer:

ip a

Spójrz na adapter ens160 — podany tam adres to ten, z którym się połączysz. Następnie sprawdź układ dysku zbudowany przez instalatora:

df -h

Następnie raz włącz nowy system, zanim cokolwiek na nim zainstalujesz:

sudo apt update
sudo apt upgrade

W tym miejscu przestań pracować w konsoli ESXi i zarządzaj serwerem przez SSH z własnego komputera — połącz się za pomocą ssh twoja nazwa_użytkownika@adres-serwera, używając nazwy użytkownika ze swojego profilu i właśnie potwierdzonego adresu.

Przegapiłeś zaznaczenie OpenSSH w kroku 6? Zainstaluj go teraz na konsoli i potwierdź, że usługa działa:

sudo apt install openssh-server
sudo systemctl status ssh